Ik maak me er vreselijk druk over, al die maatregelen om de verspreiding van het coronavirus te voorkomen. Ik snap het maar soms gaat het me te ver. Nu weer die avondklok. Ik heb zo’n zin om rebels te doen, lekker toch naar buiten te gaan na 21.00 uur. Maar ja, daar ben ik dan weer te braaf voor.

Iedere avond houd ik de klok in de gaten om zo laat mogelijk naar buiten te gaan, de wandeling helpt me om goed in slaap te komen. Ik moet nu alleen wel op tijd thuis zijn en ontspannen wandelen is het daardoor niet echt. Ruben moet het erg ontgelden door mijn gemopper. Hem geef ik wel de ruimte: ga maar naar je vrienden en fiets gewoon terug ’s nachts. Die 800 meter, dat risico nemen we wel. Zo doe ik toch nog een beetje rebels.

De avondklok blijft me bezighouden en ik vraag Ruben of hij er geen last van heeft. “Jawel”, zegt hij, “maar het heeft geen zin om me er druk over te maken, het is niet anders dus dan ga ik daar ook geen energie in steken”. Wat een wijze zoon heb ik.

Ik besluit het geklaag en het gemopper hierover te laten en ben tevreden over mezelf. Totdat Ruben zegt: “Ach, jij moet je toch altijd ergens druk over maken?”

januari 2026