Ik merk het aan mijn lijf, dat gespannen is en moe. Ook overdag. Ik ben snel boos en gefrustreerd, voel de onrust in mijn hoofd. Het lukt me niet om een boek te lezen of een film in één keer af te kijken zonder een paar keer mijn telefoon te pakken. Over het schoonmaken van de badkamer doe ik twee uur wat me voorheen maar een uurtje kostte. Ik vergeet sommige boodschappen ondanks mijn lijstje.

Tijdens het mediteren voel ik in één keer waar het over gaat: er zit verdriet in mijn lijf dat er niet uit komt. En er wel uit wil.

Een paar keer probeer ik een bekende romcom te kijken: ‘The Lake House’,  ‘While you were sleeping’ of ‘Pride & Prejudice’, waarin het gemis of de onbereikbaarheid van de geliefde centraal staat en mij ook zou moeten raken. Zeker, ik voel het gemis van Hugo. Maar huilen, dat lukt niet.

Toch ga ik wat vaker op de bank zitten en voel dat ik dan rustiger word. Tegen een vriendin zeg ik: “Het is niet zo dat als ik op de bank ga zitten, ik dan meteen kan rouwen en huilen, maar als ik nooit op de bank ga zitten, dan gebeurt het zeker niet”.

januari 2026