Ik heb er zin in: wandelen met Karin. Het vervolg van ons Utrecht-pad. Elke twee maanden lopen we een deel van de route. Eén auto zetten we aan het einde van de wandeling om dan samen in de andere naar het beginpunt te rijden.

Nu ben ik op weg naar Doorn, ons eindpunt straks. De zon schijnt mooi door de herfstbladeren heen, mijn rugzak met thee, salade en water staat naast me op de bijrijdersstoel, ik heb de radio aan. Veel meezingers vanochtend, vrolijk zing ik uit volle borst mee.

Een favoriet nummer volgt, ‘Bend & Break’ van Keane, de woorden ken ik uit mijn hoofd en ik zing mee. Tot het eerste refrein: ‘I’’ll meet you on the other side, I’ll meet you in the light’. Dan breek ik, de tranen stromen over mijn wangen, mijn keel zit dicht. Het is alsof Hugo me laat weten dat hij op me wacht. Hij is zo voelbaar, in één keer mis ik hem zo erg, ik kan niet stoppen met huilen. Op de parkeerplaats zit ik verdwaasd nog even voor me uit te staren. Mijn hele lichaam heeft meegedaan, ik ben van slag, trillerig en moe.  

Dan zie ik Karin aan komen rijden. Wandelen, oh ja, dat gingen we doen. Met een diepe zucht doe ik het portier open, zwaai mijn rugzak over mijn schouder en stap bij haar in de auto om naar ons beginpunt te rijden.

De wandeling is fijn. We praten over Hugo, bij iedere stap laat ik wat spanning los en grond ik wat meer. Daarna komen andere zaken aan bod die ons bezighouden.

De stilte van de bossen, afgewisseld door het geloei van koeien in de weilanden en de hoorbare bedrijvigheid bij de boerderijen en huizen die we passeren, vervagen langzaam het refrein in mijn hoofd.  

september 2025