Anton verwelkomt mij hartelijk in een sfeervol kamertje. De bus met de as van Hugo staat al klaar, maar eerst wil hij weten hoe het met mij en de kinderen gaat. Het is fijn om al pratend weer eens stil te staan bij het afscheid na het overlijden en de kleine en grote momenten van gemis in de afgelopen maanden. Het dringt nog niet altijd helemaal tot me door dat Hugo er niet meer is. In gedachten praat ik nog veel met hem, soms zelfs hardop.

En nu heb ik een verzegelde asbus naast me in de auto. Op weg naar huis kijk ik er regelmatig naar en rijd extra voorzichtig want een ongeluk waarbij deze openbarst en hij verstrooid op het asfalt ligt, zou geen goed laatste afscheid zijn. 

Thuis loop ik rond, op zoek naar een goede plek voor de asbus en kies uiteindelijk voor zijn klushok. Ik loop daar toch regelmatig heen en weer. Blij zet ik de asbus van Hugo neer naast zijn nog niet opgeruimde werkkleding: hij is er weer! 

september 2025