Hier zie ik tegenop: zijn kleding uitzoeken. Op zich heeft het geen haast en natuurlijk kan het wachten, maar met Hugo had ik afgesproken dat zijn kleding gedoneerd zou worden aan de kledingbank en aan ‘Dress for Succes’ – waar mensen zich kunnen laten kleden voor sollicitatiegesprekken. Mensen helpen, ook dat was typisch Hugo. Maar dan moet zijn kleding wel de kast uit.

Met mijn handen ga ik langs de mooie stof van zijn pakken. Ik gedachten zie ik  hem hierin, goed gekleed naar zijn werk gaan of naar een restaurant voor een etentje samen. Zijn lievelingsoverhemden die altijd zo goed kleurden bij het blauw van zijn ogen. Zal ik er één bewaren? Vol verwachting houd ik het overhemd onder mijn neus… en ruik alleen maar wasmiddel. Nu zijn geur er toch uit is, kan het ook wel weg.

Met de spijkerbroeken en sokken heb ik geen moeite. Ook niet met zijn golfkleding, die ik hem nooit heb zien dragen. Hij was te druk met klussen en wachtte totdat ik golflessen zou hebben genomen om dan samen te gaan spelen. Wat hadden we nog veel plannen. Verdrietig stop ik zijn golfkleding in een zak.  

De T-shirtjes wapper ik voor me uit en laat ze één voor één door mijn handen gaan. Vouw ze netjes op alsof ik met iedere aanraking hem nog heel even voel. Zo ook bij de truien. Alleen de grijze, die hij liefdevol aan mij afstond tijdens onze eerste gezamenlijke bergwandeling, bewaar ik.

Uiteindelijk zit alles in zakken en breng ik ze weg. De kleding wordt dankbaar in ontvangst genomen. En ik voel troost bij het idee dat Hugo zo andere mensen weer blij kan maken. 

augustus 2025