Eerst was het een spontaan idee, maar naarmate ik er langer bij stil sta word ik steeds enthousiaster. Een nieuwe hobby. Mijn vriendin Janine begint aan een cursus keramiek en dat spreekt mij ook wel aan. Lekker met je handen bezig zijn, je hoofd leeg maken en ondertussen mooie dingen creëren. Het lijkt me ook fijn om nieuwe mensen te leren kennen en samen met Janine naar de cursus te fietsen. Dit is wat ik nodig heb om de komende winteravonden te vullen, want behalve  één keer per week yoga zijn mijn avonden leeg. Ik meld me aan.

De eerste opdracht is makkelijk: maak een schaal. Ik zie meteen een lage brede fruitschaal voor me en weet precies hoe ik deze wil gaan maken. Vol enthousiasme begin ik. Het is lastiger dan ik dacht en het duurt ook langer dan ik dacht. Maar vooral: ik ben zo perfectionistisch…

Na drie keer worden de lessen stopgezet: de coronaregels gooien weer roet in het eten, groepsactiviteiten mogen niet meer. Iedereen mag alleen op eigen gelegenheid naar de locatie komen om verder te gaan.

Dat was niet het plan. Ik wilde juist met iemand samen, met een groep. Ik zie er tegenop om min of meer alleen door te gaan merk ik. Was het te vroeg? Niet de juiste activiteit? Ik besluit te stoppen.

Janine laat mijn creatie afbakken en glazuren en ik neem deze in gebruik. De schaal is in de verste verte niet wat ik voor ogen had, maar wel een tastbare herinnering aan een moedige poging om iets nieuws te doen in mijn leven.

augustus 2025