Nu het telefoongesprek met zijn oudste broer de kou niet uit de lucht gehaald heeft, bel ik ook met andere familieleden. Ik leg uit, probeer tevergeefs de verbinding te herstellen. Van een deel van hen krijg ik nare appjes en e-mail berichten, een deel houdt zijn mond. Paul vraagt zijn oudste broer om mij met rust te laten. Hij komt voor mij op, benoemt dat ik in de rouw ben en al genoeg aan mijn hoofd heb. Het helpt niet. Achter de schermen gaat het kwaadspreken over mij door. 

Ik voel me machteloos en moe. Waarom heb ik deze sterfbedbelofte gedaan? Het is in de basis niet mijn zaak. En wat heb ik er voor over om het contact met mijn schoonfamilie niet kwijt te raken? Het voelt als een strijd, een innerlijke strijd ook: hoelang kan en wil ik nog mijn best doen voor, ja, voor wat eigenlijk?

De geplande bijeenkomst waar broers en zus zouden praten over de ontstane situatie zeg ik uiteindelijk af. Het kost me teveel energie en ik heb geen illusie dat ze echt naar me willen luisteren. Ondanks de steun van Paul en Jacquelien.  

De opluchting die ik daarna voel zegt me genoeg. Er is een grens bereikt, ik mag ook kiezen voor mezelf en wegstappen van mensen ook al is het familie van Hugo. Mijn lijf heeft al afscheid genomen van hen. 

Na maanden is de kwestie eindelijk opgelost. Zoals beloofd aan Hugo.

Belangrijker is dat ik zelf koos wie voor mij familie is.

augustus 2025