De schrijfochtend was heerlijk en ik heb zin om door de bossen naar huis te fietsen. Snel open ik nog het laatste whatsappberichtje. Van de oudste broer van Hugo. De grond zakt onder mijn voeten weg, mijn knieën knikken en mijn maag trekt samen. Meteen weet ik: hij wil me uit de familie hebben.

Een familiekwestie speelde al voor Hugo zijn ziekte. Wat hij blootlegde werd door zijn stiefmoeder niet op prijs gesteld, de onterechte beschuldigingen deden hem pijn. Hij stierf zonder dat zij naar zijn verhaal had willen luisteren en hij liet mij beloven de kwestie tot een goed einde te brengen.

Dat zijn oudste broer, met wie hij al die tijd samen optrok in deze zaak, Hugo niet meer steunde toen er gedoe kwam, legde ik weer bloot. Niet slim misschien, maar ik kon gewoon mijn mond niet houden. En nu dit bericht vol verwijten.

In de hoop de spanning eruit te kunnen fietsen stap ik op, om na een halve kilometer weer af te stappen. Het verdriet komt van diep en blijft hangen. Ik bel mijn schoonzus Jacquelien, ze luistert geduldig en uiteindelijk kalmeer ik. Thuis ga ik op bed liggen en slaap meer dan een uur. Er is iets ouds getriggerd, mijn lijf is van slag.

Ik besluit om niet op de inhoud in te gaan en stuur een whatsappbericht met excuses dat ik wellicht niet handig gecommuniceerd heb - in de hoop dat de rust terugkeert. Het werkt niet. Uiteindelijk bel ik hem op. ‘Maar ik heb toch altijd achter Hugo gestaan?’ zegt hij.

Ineens zie ik dat beeld voor me. Hij verschool zich achter Hugo. Toen het erop aan kwam ging hij als oudste broer niet voor Hugo staan of zelfs maar naast hem.

Precies dat is wat Hugo gemist heeft.

augustus 2025