Net als ik de veters van mijn tweede wandelschoen heb gestrikt en opkijk, zie ik mijn schoonzus Jacquelien aan komen lopen. “Wat jammer dat we niet met een kopje koffie kunnen beginnen”, zegt ze... We lopen langs het nog gesloten afhaalpunt van het restaurant, ik kijk haar aan en vraag: “Ik heb een thermosfles thee bij me, jij ook?” Ze knikt. We zoeken het blauwe bordje dat de route van dit klompen-pad aangeeft. Het wijst naar rechts en we lopen het modderige paadje op. Het is onze eerste wandeling samen, de vorige keer liepen Hugo en haar man Paul mee.

De volgende bordjes zie ik snel. “‘Ah”, zegt ze, “jij bent geroutineerd. Ik volg jou dan maar”. Voor ons een bosrijke heuvel, de zon schijnt en we volgen het pad tussen de weilanden. Ik adem een paar keer diep in en uit. Wat een rust, wat een prachtige natuur. We genieten en zijn stil. Maar niet voor lang. “Hoe is het nu met je?” begint ze het echte gesprek. Vier maanden na het overlijden van Hugo is dat een grote vraag. Ik weet het niet. Maar al hardop denkend vertel ik over hem. Het gemis. Raar. Zij heeft hem langer gekend dan ik. Getrouwd met zijn broer, ze leken op elkaar. Het is fijn om de herkenning in onze mannen te delen. En ze vertelt ook nog wat meer verhalen over Hugo. Ik glimlach, hij is weer een beetje bij ons.

“Ik hoor je vertellen over alles wat gedaan moet worden en hoe goed je voor Ruben zorgt. Maar wat doe je nou voor jezelf wat je echt leuk vindt? “ merkt ze op. Daar heeft ze me. Ze zet me aan het denken. En dat vind ik heerlijk. Ze begrijpt veel. Zo wandelen, praten en luisteren we twaalf kilometer lang. Alsof we elkaar al ons hele leven kennen.

We ontdekken vriendschap.

juli 2025