‘Dat doe ik wel even’ denk ik vaak bij regeldingen. Zo ook bij het uitzoeken van de zonwering voor de lichtstraat in de woonkamer. Als de zon schijnt is het in de winter heerlijk licht en aangenaam, maar in de zomer is het veel te heet. Na twee heel warme zomers waren Hugo en ik er wel klaar mee, maar ja, toen werd hij ziek.

Na zijn overlijden ‘even’ drie offertes opvragen was lastiger dan ik dacht. Na veel gezoek vond ik uiteindelijk een goede oplossing bij een bedrijf in de buurt.

Er zijn een paar weken overheen gegaan maar nu is de monteur er voor de installatie. Ik ben blij dat dit klusje straks ook weer geklaard is. Na twee koppen koffie en veel gerommel op het dak, staat hij nu in de woonkamer bij de schakelaar. Ik verheug me al op een makkelijk te bedienen zonnescherm. Een kwestie van ‘even’ de knop indrukken.

“Mevrouw?” zegt hij. Ik hoor al aan zijn stem dat er iets niet goed is. Met lood in mijn schoenen loop ik naar hem toe. Er is een elektriciteitsdraad te weinig aangelegd. Hij kan dit niet oplossen, daarvoor moet een elektricien komen. En die moet ik regelen.

Het huilen staat me nader dan het lachen. In één keer mis ik Hugo. Niet alleen had hij dit zelf kunnen oplossen, maar het was ook niet mijn zorg geweest. Ik kan dit er nog niet bij hebben. Gelukkig begrijpt de monteur dit en belooft hij dit te gaan oplossen. Opgelucht dat iemand anders dit ‘even’ voor mij gaat regelen, bedank ik hem uitgebreid.

Na zijn vertrek volgt een enorme huilbui. Ik lig in de kamer die volop zon krijgt, maar over mij heen ligt een deken van schaduw.

juli 2025