Ik had zo’n zin om eruit te gaan en gelukkig wilde Mireille wel mee op deze mooie nazomerse dag. We zitten op het terras van ons favoriete restaurant. Dat van Hugo en mij welteverstaan. Er staan meer tafels met bankjes buiten dan ooit, ruim van elkaar. We kunnen praten zonder dat de buren ons afluisteren. Een voordeel van corona.

“En, hoe gaat het met jou nu?” vraagt ze. Een obligate vraag, maar wel een die gelukkig continue gesteld wordt. Het antwoord is zoveel lastiger. Want met mij gaat het wel goed. Dat ik niet meer machteloos hoef toe te zien hoe mijn lief aan het lijden is, helpt. Dat de regeldingen veel zijn, maar wel te doen. Dat ik op zich goed slaap, een ritme vind in het huishouden en dat de kinderen hun leven weer opgepakt hebben. De versoepelde coronaregels maken het leven makkelijker.

Er zijn veel argumenten waarom het best goed zou moeten gaan. Maar zo voelt het niet. Want ik ben moe. Enorm moe. Ik zou het liefst de hele dag op de bank willen zitten of liggen. Maar ja, dat kan niet. Ik heb een enorme actielijst: de tuin staat vol onkruid, er valt nog het nodige schoon te maken in huis, nog niet alle klussen naar aanleiding van de verbouwing zijn gedaan, ik moet mijn financiën goed bekijken en er ligt nog een aangifte erfbelasting te wachten. Er moet nog zoveel. Ik moet nog zoveel.

Mijn moeheid benoem ik in mijn gesprek met Mireille - en veeg het meteen weer van tafel. Want ja, rouwen is ook fysiek voelbaar en dat hoort erbij. “Het gaat vanzelf wel weer over, het is een kwestie van tijd”, zeg ik. Gewoon doorgaan, zoals ik het altijd doe.

juli 2025