In huis is het stil, net als aan de eettafel. Weer is het wennen. Ilse is al een paar weken in haar studentenstad. Nu zitten alleen Ruben en ik ’s avonds nog aan de eettafel. Hij zegt nooit zoveel. Ilse en ik zijn de praters, Hugo zei niet veel, maar wat hij zei was altijd raak. Rubens antwoorden op vragen zijn vaak ‘goed’ of ‘ok’, wat past bij een 17-jarige.

Maar ik mis de echte gesprekken en zoek die nu toch met Ruben op. Ik vertel wat ik heb meegemaakt die dag, wat mij bezighoudt. En ik vraag door naar zijn belevenissen. Steeds vaker antwoordt hij uitgebreid en begint hij uit zichzelf te vertellen. Hij blijkt een enorm goede observator van wat er om hem heen gebeurt, hoe de mensen op elkaar reageren en wat daar achter zou kunnen zitten. Ik luister met aandacht en merk op dat hij veel minder een oordeel heeft over mensen en situaties dan ik. Mijn bewondering voor hem neemt toe.  

Hoe heeft hij dat geleerd? Van zijn mindfulness training een paar jaar geleden? Of is hij de afgelopen maanden zoveel wijzer geworden? Mij bekruipt het gevoel dat hij nu pas de ruimte krijgt die hij altijd al nodig had in onze gesprekken.

Hoe dan ook: we praten. De stilte is doorbroken. 

juli 2025