En dan komt mijn verjaardag eraan. Een dag die Hugo en ik niet uitgebreid vierden. We haalden gebakjes bij de lekkerste bakker van het dorp en gingen uit eten, samen of met de kinderen, bij ons favoriete restaurant.

Maar ja, nu Hugo er niet meer is, wat ga ik dan doen? Niet vieren? Alleen met de kinderen uit eten? Ik merk dat ik behoefte heb aan familie om me heen. Gelukkig valt mijn verjaardag op een zaterdag, een dag waarop het in principe makkelijk is om bij elkaar te komen. Op de coronaregels na dan, want je mag met maar maximaal zes personen in een ruimte. En als ook mijn neven en nichten komen, zijn we met ons dertienen.

Ik verzin een creatieve oplossing: we starten begin van de middag met koffie en taart met de helft van de groep bij mij in de tuin, dan gaan we midgetgolfen in de buurt met iedereen, opgesplitst in drie groepjes - wat sowieso leuker spelen is. Daarna gaat de andere helft weer mee naar huis voor een borrel. Zo vier ik het met iedereen en houden we ons toch aan de regels. ‘Goed opgelost’, zou Hugo zeggen.

En zo gebeurt het, mijn hele familie komt. En niet alleen dat: de bossen bloemen stromen binnen, de vele kaartjes op de deurmat verrassen me en whatsappberichten volgen elkaar snel op. ’s Avonds ga ik met Daan en Erika, Ilse en Ruben uit eten in ‘ons’ restaurant.

Als ik aan het einde van mijn verjaardag op de bank de dag overdenk, voel ik me enorm dankbaar dat ik, ook zonder Hugo, kan genieten van zoveel liefde en aandacht om me heen.

juni 2025