Voorzichtig zet ik de eerste stappen. Het verlangen om deze route weer te lopen had ik al langer, maar de moed ontbrak. Tot vanochtend. Wandelschoenen aan, rugzakje op, thermosfles thee mee. Net als voorheen. Dit was één van onze favoriete routes, tot op het laatst. Steeds meer ingekort, maar toch, het bleef ‘onze’ wandelroute, op de plek waar we samen oud zouden worden. Het gaf zo’n gevoel van rust, van samen, van liefde.

En nu, ik ben nog geen 200 meter op weg en ik voel de tranen al opkomen. Ik laat ze stromen. Zet de ene voet voor de andere, weet waar de paaltjes staan. Bij het keuzepunt stop ik: neem ik de korte of de langere route? Het wordt de laatste, dan ook maar helemaal.

De zon op mijn gezicht, de geur van dennen, mos en vochtige aarde. Ik adem diep in en voel me blij en rustig. Op een boomstronk drink ik mijn thee, kijk uit op de struiken waar spinnenwebben zilverkleurig oplichten. Hier had Hugo een mooie foto van gemaakt. Ik sla het plaatje op in mijn hoofd.

De tocht is afwisselend, met tranen op mijn wangen of een glimlach op mijn gezicht. Denkend aan hem.

Wandelen in de natuur, dichterbij hem dan dit kom ik niet. En het is genoeg. 

juni 2025