De hele week voel ik al een lichte spanning in mijn buik. Is dat omdat Ilse weer naar haar universiteitsstad terug is, de scholen weer zijn begonnen en Ruben overdag weg is en ik alleen ben met, ja, met wat eigenlijk? Totdat mijn schoonzus Jacquelien vraagt: “Doe je nog iets met jullie trouwdag?” Nu voel ik het in heel mijn lijf. Verdriet.

5 september komt eraan. Dit jaar valt deze dag op een zaterdag. De dag waarop Hugo en ik een groot feest hadden willen geven, ter gelegenheid van ons huwelijk twee jaar geleden. Toen zag ik het niet zitten om dat ook te organiseren terwijl er nog veel klussen lagen na de grote verbouwing aan ons huis. Bovendien hadden we het geld er niet voor.

Dus trouwden we toen klein, alleen met getuigen. De ambtenaar van de burgerlijke stand maakte er iets feestelijks van. Daarna gingen Hugo en ik uit eten en lazen elkaar onze trouwbeloftes voor, een heel bijzonder moment.  

Dat wilden we dit jaar alsnog met familie en vrienden vieren. Dat leek een goed  plan destijds.

Mijn diepe verdriet houdt me bezig. Want er was een nog groter plan. Ik rouw niet alleen om het verlies van Hugo, ik rouw ook om een toekomst samen die er nooit meer zal zijn.

Mijn trouwdag wordt een rouwdag

juni 2025