De hoeveelheid jurkjes overweldigen me zodra ik beide kastdeuren open zet. Een kleurrijk geheel. Een zwaar geheel ook blijkt, als ik een stuk of zes hangertjes tegelijk eruit pak, ze glijden uit mijn handen. Ik zucht diep. Het is hoog tijd om mijn kast op te ruimen en schoon te maken, maar ik heb er geen zin in. Toch ga ik door en in een mum van tijd is de kast leeg en mijn bed vol.

Systematisch neem ik alle planken, wanden en deuren af. Gedachteloos wring ik elke keer het doekje uit boven het emmertje, langzaam wordt het water troebel. Na twintig minuten glimt de kast me tegemoet.   

Ik draai me om en zie ze liggen, mijn jurkjes. De zonnebloemgele van kant waarin ik trouwde. Een zeegroen exemplaar met driekwart mouwen, leuk met laarzen eronder, favoriet bij ‘uit etentjes’. Ik pak mijn lievelingsjurk op: crèmekleurig, een Japans tafereel met groene takken en paarse bloemen. Deze had ik aan bij onze tweede date met onze eerste zoen.

Mijn tranen komen los en blijven stromen totdat ze allemaal weer in de kast hangen: mijn jurkjes met zoveel dierbare herinneringen.

Er zullen vast nieuwe komen.

juni 2025