Je kunt een speld horen vallen. Alleen het ruisen van de blaadjes en het getsjilp van vogels buiten doorbreken de stilte. Het laatste verhaal is voorgelezen.

Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik zo gespannen was bij de start van de workshop ‘Van de schoonheid en de troost’: hoeveel zou ik met onbekenden durven delen over Hugo en mijn verdriet? Dat ik de schrijfdocente Arianne al jaren ken gaf me vertrouwen. Al snel ontstond er een fijne sfeer, niet alleen om te schrijven maar ook om de verhalen te delen. In tweetallen of met de hele groep.

Het voorlezen geeft me lucht, maakt het verdriet losser, net als het luisteren naar andermans verhalen. Ik herken veel, is het niet het verhaal zelf, dan wel het gevoel erachter. Ook dat is troost. Ik voel me weer opgeladen en gevoed. Dit had wat mij betreft nog dagen door mogen gaan.

We naderen de afronding. Onze laatste opdracht is het maken van een gedicht.  Ik lees rustig alles over wat ik de afgelopen drie dagen geschreven heb en arceer de zinnen waar mijn oog op valt. Dan neem ik ze intuïtief over in een willekeurige volgorde. Het is alsof Hugo naast me zit en me influistert:  

Kom bij me. En ga weer weg.
Stap je wereld in. Neem me mee.
Loop, ren, val. Sta op.
Kijk om je heen met jouw ogen en mijn liefde.
Ga verder.

mei 2025