De hele zomervakantie thuis blijven zag ik niet zitten, maar gaan kamperen ook niet. Bij werkelijk alles zou ik Hugo missen, onze ‘samen-routine’ zat overal in.

Zo komt het dat Ilse, Ruben en ik nu op de veranda van ons vakantiehuisje in Duitsland zitten, glazen koud water voor ons. Ik ben moe, bij de voorbereidingen stond ik helemaal in de regelstand en deed het weer alleen. Herinneringen aan onze laatste vakantie met ons drieën, vijf jaar geleden in Denemarken, waarin het regelen ook vooral op mij neerkwam, komen terug. Dat wil ik niet meer. En ik denk zij ook niet, ze zijn inmiddels 17 en 20 jaar oud.

“Als we over een week naar huis gaan, wat maakt dan dat dit een goede vakantie voor je is geweest?” vraag ik. We doen een rondje en maken afspraken. Er is ruimte om samen activiteiten te ondernemen maar ook alleen. De huishoudelijke taken zoals boodschappen doen, koken en afwassen verdelen we. Gelukkig hoeft dat laatste hier niet op de hand zoals bij onze kampeervakanties, tot grote blijdschap van Ilse en Ruben.

We wandelen, gaan midgetgolfen. De kinderen zwemmen vaak. We lezen of tekenen en spelen veel spelletjes. De afstemming gaat makkelijk, ieder pakt zijn taakje op. ‘Op tijd weg’ is nog wel een ding, maar ja, dat is het thuis ook.

Hugo’s naam valt veel. We missen hem.

En toch, dit voelt ook zo bekend en vertrouwd. Ons gevoel van drie-eenheid is er nog steeds.

mei 2025