Ik had het Ruben half en half beloofd, maar het is elke dag afwachten hoeveel zin ik heb in niet-alledaagse activiteiten. Nu verheugde hij zich op eindelijk weer een atletiekwedstrijd en ik besluit te gaan kijken. Op de fiets, door de weilanden, in het zonnetje. Er even uit.

Wat onwennig sta ik drie kwartier later bij de atletiekbaan. De vorige keer stond ik hier nog met Hugo. Al rondlopend merk ik dat ik dit gemist heb: de korte gesprekjes met zijn trainers, bijpraten met Hilde met wie ik leuk contact heb en ondertussen naar de prestaties van onze zoons kijken.

Zo kom ik ook Evert tegen, ‘vader van’. Al vanaf ons eerste ontmoeting lopen onze gesprekken makkelijk. Hij luistert goed en ik vind het altijd fijn om met hem te praten, zeker nu. “Maar, hoe gaat het met jou?” vraag ik hem na een tijdje. Niet zo goed blijkt. Hij vertelt uitgebreid. Ik luister aandachtig. Het klinkt als een arbeidsconflict waar het niet makkelijk uitkomen is.

Op de terugweg naar huis schieten me al fietsend een paar inzichten te binnen, die ik met enige aarzeling deel via de whatsapp, want ja, waar bemoei ik me mee. Hij is blij met mijn suggesties en we bellen. Al pratend ontstaat er helderheid bij hem. “Check het nog even bij een advocaat”, sluit ik af.

Een week later laat hij me weten dat hij aan één gesprek genoeg had om het op te lossen. Het doet me goed en ik realiseer me dat ik sinds tijden weer open kan staan voor een verhaal dat niets met mij of met het overlijden van Hugo te maken heeft.

mei 2025