Wat ben ik blij met al die lieve vriendinnen die tijd voor mij vrij maken. Het is heerlijk om door de bossen te fietsen naar Janet, door de duinen te wandelen met Janine en naar Jo te rijden voor een Klompenpad wandeling. 

Allemaal luisteren ze, allemaal horen ze geduldig mijn verhalen aan. Die eindeloze stroom van woorden, pogingen om mijn gevoelens te beschrijven, geven rust in mijn hoofd.

Hugo zijn ziekteperiode hebben ze op afstand gevolgd, net als de uitvaart. Het vele whatsappen en bellen hielp, net als de sporadische afspraken. Maar dat was niet genoeg. Ik merk nu hoe erg ik het gemist heb om ze in levende lijve te zien. Want dan gaan mijn tranen stromen, voel ik hun arm echt om mij heen, dringt hun liefdevolle blik meer tot me door. En komt al die opgeslagen spanning in mijn lijf weer los.

Eindelijk hoef ik mezelf niet meer groot te houden, niet meer bang te zijn om in een put van verdriet te vallen waar ik niet meer uitkom, terwijl er thuis iemand op mij zit te wachten die al mijn steun nodig heeft. 

Er is niet alleen ruimte voor mijn verhaal, er is nu ook ruimte voor mijn gevoel.

april 2025