Het is niet eens een bewuste keuze. Het gaat gewoon vanzelf: het opruimen van zijn spullen.

Als ik een bord salade neer wil zetten op het tafeltje naast de bank, merk ik dat zijn brillenkoker in de weg ligt. Twijfelend sta ik ermee in mijn hand en leg deze uiteindelijk op de eettafel. De dag erna loop ik het huis door om al zijn brillen te verzamelen en in te leveren bij de opticien, die ervoor zorgt dat ze een nieuwe bestemming krijgen.   

Dat zijn rijbewijs en paspoort nog in een map zitten, gaat me dwars zitten. Bij diefstal kan dit fraude opleveren en dat paste niet bij Hugo. Veiligheid stond voorop, zowel in zijn persoonlijke als in zijn professionele leven. Ik heb niets met deze eigendommen van de staat en toch heb ik een brok in mijn keel als ik ze inlever bij de balie van het gemeentehuis.

Zijn nachtkastje staat nutteloos naast zijn kant van het bed. Eén uit zijn vorige relatie dat ik niet aan mijn kant wil hebben, ondanks dat mijn wekker en boeken al jaren op de grond staan. Ik lever het in bij de spullenhulp. Ons bed verschuif ik zodanig dat ik nu eindelijk de benodigde loopruimte heb.

Langzamerhand worden Hugo zijn spullen steeds meer ‘spullen’ en steeds minder ‘Hugo’.

april 2025