Ik ben zo blij om haar te zien, Janneke, één van mijn beste vriendinnen. Ze was niet bij de uitvaart en ik merk steeds meer hoe erg ik toen mijn vriendinnen om me heen gemist heb. Eindelijk kan ik haar uitgebreid vertellen over Hugo zijn laatste dagen en het afscheid.   

Ze zegt het terloops, het is meer een observatie: “Je hebt je trouwring nog om”. Ik kijk ernaar, automatisch gaat mijn linkerhand naar de rechter, draai aan de ring alsof ik zo Hugo weer even bij me kan terug halen. De ring met de inscriptie ‘Hugo’ en                    ‘5-9-2015’: niet de datum van ons trouwen, maar die van onze eerste ontmoeting. Dat was de start van onze liefde. En ik vertel, vertel haar dat ik hem erg mis maar dat het gevoel van dankbaarheid overheerst. Alhoewel we nog geen vijf jaar samen waren, voelt het alsof die jaren in kwaliteit zeker het dubbele waren. Er zit al acceptatie in. Mijn afscheidsproces van hem begon al voor zijn sterven, eigenlijk al vanaf dat moment van weten. Raar, ik had verwacht van slag te zijn door een enorm verdriet, maar dat is niet zo. Herinneringen aan mooie en goede momenten overheersen. Alles was gezegd, geen losse eindjes, geen ‘had ik maar’. Af en toe stromen de tranen.

“Weet je”, zegt ze na een tijdje, “dit klinkt als schoon verdriet”. Ik weet meteen wat ze bedoelt, het omschrijft precies wat dit is voor mij: schoon verdriet.

april 2022