Mijn ogen gaan langzaam open en ik zie Hugo naast mijn bed zitten. “Ben jij het echt?” vraag ik. “Natuurlijk ben ik het. Wie anders?” antwoordt hij, terwijl hij me met zijn mooie, blauwe ogen aankijkt. Een blij gevoel ontwaakt in mijn lichaam. Ik kan het bijna niet geloven, toch is hij er. Glimlachend kijken we elkaar aan. “Ik heb je zo gemist”, zeg ik. “Ik jou ook”. Ik pak zijn hand, zo vertrouwd en  bekend.  Zijn warmte stroomt mijn lichaam in. Zo kijken we elkaar woordeloos aan.  

Maar ik wil meer, ik wil dat hij naast me komt liggen, ik wil hem helemaal voelen. Alleen, hij verroert zich niet, blijft mij alleen maar liefdevol aankijken met mijn hand in de zijne. “Kom dan”, zeg ik. “Dat kan niet, ik moet nu gaan”, hoor ik hem zeggen. Als ik weer opkijk is hij er niet meer.

Bij het wakker worden voel ik zijn handafdruk nog, zijn warmte en het enorm blije gevoel. Het blijft de hele dag bij me.

Hij was er. Levensecht.

Om nooit meer zo echt terug te keren.

april 2025