Hugo’s werkkoffertje staat nog steeds op mijn kamer. Een vertrouwd gevoel, alsof hij er nog een beetje is.  

Maar vandaag wordt deze opgehaald door ‘de mannen van werk’. Een maand na een overlijden moeten werkspullen worden ingeleverd.

Als ik de inhoud van de koffer op tafel leg, zie ik visitekaartjes uit een tijd waarin ik hem nog niet kende. Ook een boardingcard van vorig jaar naar een Poolse stad voor de jaarlijkse strategiemeeting. Hij genoot ervan om zijn Europese collega’s live te zien en te spreken. Wat hield hij van zijn werk en nog meer van de mensen. Hij was er ook goed in en wat deed het hem zeer dat zijn ‘vijf beoordeling’ , de hoogste, weer werd ingetrokken tijdens zijn ziekte, inclusief de bijbehorende loonsverhoging. Behalve een beoordeling over resultaten uit het verleden geldt er kennelijk ook een criterium ‘moet blijven leven’.

Met een doekje haal ik de laatste stofresten uit de vakjes. Vind een blauwe BIC-pen waarvan er nog een aantal in dit huis rondzwerven.

Ik check of alles compleet is: de headset, zijn laptop met oplader en muis. De bijbehorende keycard leg ik erbij net als zijn toegangspas van het gebouw. Ik moet glimlachen als ik zijn foto hierop zie: hij heeft zo’n leuke blik in zijn ogen.

Met zijn leidinggevende en de HR manager drink ik nog een kop koffie. Ze vragen hoe het met mij en de kinderen gaat en halen herinneringen op aan Hugo.

Ze nemen afscheid met een ‘als er wat is, weet je me te vinden hè?’ en ‘je bent altijd welkom bij mij thuis’. Op dat moment welgemeend.

Om daarna niets meer van hen te horen. Protocol gevolgd, acties ‘check’.

maart 2025