Hugo’s jas hangt nog aan de kapstok. Zijn brillenkoker ligt nog op een tafeltje in de kamer. Zijn opschrijfboekje kom ik tegen in de keukenlade, net als zijn zwarte rollerbalpen. Als Ruben, Ilse en ik een spelletje doen komen we scoreblaadjes tegen met zijn naam erop. Op het bureaublad in mijn werkkamer staan zijn computer, het beeldscherm en toetsenbord te wachten, net als zijn fototas, cameralenzen en fotografieboeken op de plank ernaast.

Alsof hij gewoon een tijdje weg is voor werk, iets dat maar één keer per jaar voorkwam en nooit langer dan vier dagen duurde. Maar mijn gevoel voor tijd ben ik al even kwijt. 

Die roerloos liggende spullen in een stilstaande tijd, ze maken zijn aanwezigheid dichtbij en tastbaar.

Maar naarmate de dagen en weken verstrijken wordt het verschil tussen de stil liggende spullen en mijn leven dat doorgaat groter, maakt het me juist bewuster van het feit dat hij er niet meer is.

Steeds duidelijker. Steeds pijnlijker.

maart 2025