Ook Ilse en Ruben proberen weer een ritme te vinden, of beter gezegd: een studieritme. Ze moeten wel, de toetsen en tentamens komen eraan.

Halverwege de week zie ik de paniek in Ruben zijn ogen en voel ik de spanning in zijn lijf. Als ik er naar vraag antwoordt hij: “Het is zoveel, mam. Ik weet echt niet hoe ik dit allemaal moet doen”.

Hij loopt achter. Door de periode van Hugo’s palliatieve sedatie, zijn overlijden en de uitvaart heeft hij lessen gemist en weinig huiswerk kunnen maken. Samen met hem bekijk ik zijn agenda. Bomvol. Hij heeft vanaf volgende week schriftelijke en mondelinge toetsen, moet verslagen inleveren en zich ook nog nieuwe stof eigen maken. Bovendien, in de vijfde klas van het gymnasium tellen zijn cijfers mee voor het eindexamen volgend jaar. Het verhoogt de druk nog meer.

“Wat wil je?” vraag ik. “Ik wil het wel doen, want nog een jaar langer naar school  zie ik niet zitten”. Dat begrijp ik. Ineens komt Hugo voorbij. Bij problemen was zijn belangrijkste vraag: ‘Hoe lossen we dit op?’. Samen met Ruben bespreek ik wat wel haalbaar is. Dat lucht op, hij ziet het weer zitten.

Vol vertrouwen gaat Ruben met dat voorstel naar zijn mentor.  

februari 2025