Ik ben er niet goed in en heb er ook niet veel ervaring mee, gewend om zoveel alleen te doen: hulp ontvangen. Het verbaast me dan ook dat ik het nu zo fijn vind om door anderen ondersteund te worden.

Elke ochtend komt Anton even langs. Hij kijkt of Hugo er nog goed bij ligt, praat met mij en, als ze beneden zijn, ook met Ilse en Ruben. Dat gaat niet alleen over de dood maar ook over alledaagse dingen. De meelevende en ongedwongen sfeer die hij inbrengt doet ons goed.

Op woensdagmiddag komt één van mijn beste vriendinnen met een volle boodschappentas. Ze ruimt de vaatwasser in en uit, haalt een doekje door de keuken, zet glazen en een kan water met muntblaadjes erin op tafel en herinnert mijn bezoek aan de 1,5 meter. Ik heb er de puf niet voor.

Even niet hoeven nadenken over wat we eten en boodschappen hoeven doen. Het bevalt me wel. Voor het eerst in mijn leven durf ik echt hulp te vragen. De rest van de week staat er elke avond een vriendin op de stoep die me schalen met warm eten overhandigt. Met liefde klaargemaakt en overheerlijk.

Ontzorgd worden. Dit smaakt naar meer.

december 2024