Mijn schriftje ligt al op tafel. Alles wat Hugo en ik bedacht en besloten hebben staat hierin, ook over de uitvaart.

Als, vanwege zijn vakantie, niet Niels maar Anton voor de deur staat, moet ik even slikken:  zal het contact net zo prettig zijn?

Op corona-gepaste afstand zitten we aan tafel. Hij neemt de tijd. Om naar Hugo te kijken, naar mijn verhaal te luisteren en dan stap voor stap met mij door te nemen wat er nu allemaal geregeld moet worden. Al snel voel ik: hij gaat dit heel goed doen, ik kan erop vertrouwen dat het allemaal goed gaat komen. Als de kinderen beneden komen ontstaat er meteen een goed gesprek met elkaar. In de sfeer van Hugo, alsof hij er ook nog bij zit aan tafel.  

We bespreken de opmaak van de kaart. De tekst is kort en bondig. De landschapsfoto die Hugo gemaakt heeft komt op de voorkant, een digitaal bestand dat hij al had aangemaakt. Net als het bestand van de muziek. De foto die op de kist komt had hij ook al ingelijst.

Hugo had graag zoveel mogelijk mensen de gelegenheid willen geven om live afscheid te nemen, hier thuis of voorafgaand aan de uitvaart. In plaats daarvan  wordt het een live uitzending van de afscheidsbijeenkomst. Die kan in de middag plaatsvinden met een afsluiting in de koffiekamer. Sinds een paar dagen zijn de coronaregels versoepeld en mag dat weer. Zo hebben we echt tijd om na te praten met elkaar, natuurlijk onder het genot van koffie of thee met appeltaart én slagroom.

 Echt Hugo.

december 2024