Maandagochtend. Verdwaasd word ik wakker. Acht uur al! Voor het eerst sinds maanden heb ik diep geslapen. Kort, maar wel diep. Tegelijkertijd voel ik me schuldig. Hugo is overleden, mag ik dan wel goed slapen?  

Ik kleed me aan, loop zachtjes naar beneden. De kinderen slapen nog. Eerst kijk ik even om het hoekje bij Hugo. Ontspannen gelaatstrekken, de pijn waar hij nooit over klaagde is van zijn gezicht afgegleden. Behalve het zachte gezoem van de koeling is het stil in huis. Een vredige stilte.

Langzaam start ik op met een schaaltje kwark, vers fruit en noten. De krant ligt voor me maar mijn gedachten dwalen af. Als even later mijn kop thee voor me staat, begin ik aan een serie telefoontjes. Ik doe uitgebreid verslag. Is dit allemaal gebeurd in twee dagen? Dat hij zo snel zou overlijden vind ik niet te bevatten. Net zoals hij het weken langer vol hield dan wat paste bij zijn klachten, had ik verwacht dat hij ook lang zou doen over het sterven. Tien tot veertien dagen, niet twee. Zijn lichaam gaf toch niet zomaar op? Dat ik het moment van sterven gemist heb, zit me dwars. Ondanks de afspraak met Hugo om niet te gaan waken, voelt dit niet goed. Ik had verwacht dat ik dat moment wel zou zien aankomen en dat ik dan bij hem kon gaan zitten of liggen. Wat heb ik gemist?

Als ik de hospiceverpleegkundige spreek die hier gisteravond nog was, zegt zij dat de dood ook veel sneller intrad dan dat het lichaam toen liet zien. Dat gaat soms zo. Van haar uitleg word ik rustig. Er is een verloop naar de dood, geen stappenplan. Net zoals bij zijn ziekte. En er is zeker geen perfect scenario, dat hebben we de afgelopen dagen wel ondervonden. Dit is hoe het leven gaat. Hij heeft alles gegeven om zo lang mogelijk bij ons te zijn, de kinderen en ik hebben hem zo goed mogelijk ondersteund hierbij, met alle liefde.

Ik adem diep in en uit. Het is goed zo.

november 2024