Sommige mensen hebben een groter plekje in zijn hart dan anderen en mogen dan ook vaker langskomen. Ik trek me dan terug, ik hoef niet bij ieder gesprek aanwezig te zijn. Ik kom net naar beneden als Sylvie Hugo een dikke knuffel geeft. Dat kan nu gelukkig nog.

Een paar dagen later zitten Hugo en ik naast elkaar op de bank, ik verdiept in een boek, hij op zijn telefoon. Hij slaakt een diepe zucht: “Ben ik nou gek of is zij het?” Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Hij appt met Sylvie. Ze is al een paar dagen ziek. “Is het geen corona?”, vraag ik. “Ze zegt van niet omdat ze geen koorts heeft, maar verder heeft ze alle andere symptomen die bovendien zijn ontstaan nadat ze twee dagen training heeft gegeven in Brabant”, antwoordt Hugo. “En ze is de dag daarna toch hier geweest?”, check ik. Hij knikt.

Ik zie de ongeloof in zijn ogen. Hugo, die altijd alle risico’s afweegt en uitsluit of het nu in zijn werk is of thuis. Die alles checkt en dubbelcheckt. Voorzichtig is.  En dan nu dit, met het coronavirus dat rondwaart. “Had ze er wel over nagedacht?“, vraag ik nog. “Ja”, maar ze dacht: “nu kan ik nog langskomen, straks niet meer”.

Haar belang, haar afweging. Geen overleg met Hugo van te voren. Hij wil ‘nu’ zo lang en zo prettig mogelijk laten duren. Een coronabesmetting past daar niet bij. Extra spanning daarover al evenmin.

april 2024